De ambtstermijn van president Mariano De Santis loopt ten einde. Spottend wordt hij "Cemento armato" (gewapend beton) genoemd, vanwege zijn starre karakter en overdreven voorzichtige politieke stijl. In de galmende zalen van het presidentieel paleis leidt hij een eenzaam bestaan, rouwend om het verlies van zijn vrouw en luisterend naar hiphop. Voor hij terugkeert naar het gewone leven, moet De Santis een reeks gedurfde beslissingen nemen: twee presidentiële gratieverzoeken en een baanbrekend wetsvoorstel. Deze zullen zijn nalatenschap voorgoed bepalen.