Tayfun is de eerste Turkse begrafenisondernemer in België met een officieel diploma, een pionier binnen een gemeenschap waar de meeste overledenen nog altijd per vliegtuig in een kist naar Turkije worden teruggebracht. Na jarenlang fabriekswerk zet hij nu zijn stappen in perfect gesneden pakken; zijn warme uitstraling en onberispelijke voorkomen geven families een gevoel van waardigheid op hun meest kwetsbare moment. Wat begon als een risicovolle carrièreswitch heeft hem respect, prestige en een stabiele zaak opgeleverd. De meeste dagen eindigt zijn werk echter in eenzaamheid: bij de cargodeuren van de luchthaven, waar hij de overledene overdraagt voor een laatste reis naar Turkije. In Kayseri, Turkije, runt de 57-jarige Kemal een privé-ambulancedienst vanuit een vervallen kantoor naast een Armeense begraafplaats. Zijn dagen bestaan uit een repetitief, bijna ritueel patroon: hij haalt de lichamen van Europese Turken op van de luchthaven en vervoert hen over heel Anatolië naar hun laatste rustplaats. Kemal gelooft sterk dat elke Turk in het buitenland “thuis” begraven zou moeten worden. Hij grapt dat families die invliegen hem niet eens een pakje sigaretten aanbieden, maar achter die humor schuilt een diepere frustratie: mensen in Europa, vooral begrafenisondernemers, verdienen goed, terwijl hij voor een schamel loon het laatste, intieme traject verzorgt. Volgens hem is in de handel rond de dood het gevoel voor traditie verloren gegaan. Tijdens een zeldzaam bezoek aan Turkije stopt Tayfun in Kayseri om de graven van zijn ouders te bezoeken en kruist hij het pad van Kemal. Hun ontmoeting onthult een stille botsing: twee mannen aan tegenovergestelde kanten van de diaspora, verbonden door hetzelfde culturele ritueel, maar gevormd door verschillende opvattingen over plicht, identiteit en thuis.