Er was een leeg appartement in ons gebouw. ​​Er was niemand binnen; het was een heel somber appartement. We gingen naar binnen om ze een taart te brengen, want iedereen houdt van taart. Maar toen we via de kast naar binnen gingen, bevonden we ons in een heel andere wereld. Een donkere, sombere en kleurloze plek. Het bleek het paleis te zijn van de Koning Zuurpruim. De Koning lachte nooit. En als hij niet lachte, lachte niemand in het koninkrijk ook. Ik was heel verdrietig. We deden er alles aan om hem aan het lachen te krijgen. Want is er iets mooiers dan lachen in de wereld? Ik ga je niet vertellen wat er aan het einde van de film gebeurt. Het is een verrassing.